مرد پولداری در کابل، در نزدیکی مسجد قلعه فتح الله رستورانی ساخت که در آن موسیقی بود و رقص و به مشتریان مشروب هم سرویس می شد.

ملای مسجد هر روز موعظه می کرد و در پایان موعظه اش دعا می کرد تا خداوند صاحب رستوران را به قهر و غضب خود گرفتار کند و بلای آسمانی را بر این رستوران که اخلاق مردم را فاسد می سازد، وارد کند.

یک ماه از فعالیت رستوران نگذشته بود که رعد و برق و توفان شدید شد و یگانه جایی که خسارت دید، همین رستوران بود که دیگر به خاکستر تبدیل گردید.

ملای مسجد روز بعد با غرور و افتخار نخست حمد خدا را بجا آورد و بعد خراب شدن آن خانه فساد را به مردم تبریک گفت و علاوه کرد: اگر مومن از ته دل از خداوند چیزی بخواهد، از درگاه خدا ناامید نمی شود.

 اما خوشحالی مومنان و ملای مسجد دیر دوام نکرد. صاحب رستوران به محکمه شکایت کرد و از ملای مسجد تاوان خسارت خواست.

ملا و مومنان البته چنین ادعایی را نپذیرفتند.

قاضی هر دو طرف را به محکمه خواست و بعد از این که سخنان دو جانب دعوا را شنید، گلو صاف کرد و گفت:

نمی دانم چه حکمی بکنم. من هر دو طرف را شنیدم. از یک سو ملا و مومنانی قرار دارند که به تاثیر دعا و ثنا باور ندارند از سوی دیگر مرد می فروشی که به تاثیر دعا باور دارد…

تق... تق... تق.

سرم را بر می گردانم كسی به در می كوبد ؛دوباره به قاب ها نگاه می كنم یكی از عكس ها به من لبخند می زند. سوزشی را در چشمانم حس می كنم؛ و در گلویم . دستانم می لرزند. 

تق... تق... تق...

زیر لب می گویم: اینجا هم دست از سر ما بر نمی دارند؛صدایم را كمی بلند می كنم و    می گویم: الان میام

گوشه ی چشمانم خیس می شود. بر می گردم و روی مبلی كه چند قدم    عقب تر است   می نشینم.

از مبل گرد و غبا ری به هوا بلند می شود.

گلویم را می آزارد؛ مشتم را جلوی دهان گرفته چند بار سرفه می كنم.

نگاهم كه به عكس می افتد ابروانش را بالا می اندازد؛ چینی به پیشانی     می اندازد.     می لرزم. می گوید: نگاش كن... رفتی نشستی كه... پاشو....

 پاشو برو در و باز كن ....مهمون داریم... رهاست.

دسته های مبل را تكیه گاه دستانم می كنم؛بلند میشوم و به سمت در می روم. صدای پشت در مرا سر جای خود می ایستاند. صدا می گوید: رها واستا...   كلید آوردم. كلید درون قفل می چرخد و دستگیره به پایین حركت می كند.

دختری در حالی كه كنار صورتش خیس است به داخل می آید؛ دستانم را توی دستانش می گیرد و با دستانش خیسی صورتش را پاك می كند. با صدای لرزان می گوید: پدر چند دفعه گفتم تنهایی نیایید قبرستان خانوادگی.